Душанбе, 2-юми марти соли 2018

Давлатҳои абарқудрати ҷаҳон имрӯзҳо дар саросари олам барои баланд бардоштани иқтисодиёт ва базаи моддиву молии худ, ҷиҳати ба даст овардани захираҳои табии арзон воситаҳои идеологиро васеъ истифода менамоянд. Чунки таблиғоти идеологӣ яъне тафакури идеологӣ яроқест, ки арзиши гарон надошта, воситаи осони дигаргунсозии тафакури инсонҳо мебошад. Онҳо бо ин мақсад маблағҳои зиёде ҷудо намуда гурӯҳхои аз давлаташон норизо, иртиҷоӣ ва ҳатто ифротгароро барои бесубот гардонидани вазъи кишварҳои дар ҳоли рушд сафарбар менамоянд. Дар мавридҳои зиёд, ки имрӯз мушоҳида мекунем, натиҷаи ин кӯшишҳо боиси куштору ғорати мардум, вайрону валангор гардидани шаҳрҳои обод ва овораву саргардон шудани аҳолии бархе аз давлатҳо мегардад.

Бо ин нияти шум аз ҳисоби гурӯҳҳои зикршуда, ки берун аз Тоҷикистон зиндагӣ мекунанд, бо дастгирии молии «бебаркаш»-и дасти беруна гурӯҳи бо ном «Анҷумани озодандешони тоҷик» таъсис дода шудааст. Дар асл чунин афрод бадомафтодагонанд. Зеро гурӯҳҳои алоҳида аз онҳо ҳамчун воситае бар зидди давлату миллати худашон истифода мекунанд.

Мақсаду мароми ин гурӯҳ гӯё ҷонибдорӣ аз самти дунявисозии ҷомеаи Тоҷикистон иборат аст. Агар чунин аст, пас чаро онҳо бо давлатмардони кишвар, ки на бо шиор, балки дар ҳақиқат барои амалисозии ин муқарарроти кониститутсионӣ заҳмат мекашанд, ҳамкорӣ намекунанд?

Таъсиси чунин анҷуман дар хориҷи кишвар барои мардуми Тоҷикистон ягон эътиборе надорад. Ҳукумати Ҷумсурии Тоҷикистон ва халқи кишвар имрӯзҳо дар пайи ободии Ватан ва амалисозии нақшаҳои бунёдкоронаи худ мебошанд.

Андешаи мо нисбати чунин анҷумансароён ин аст, ки хуб мешуд, вақт ва зарфиятҳои мавҷудаи худро дар ободии Ватани азиз сарф месохтанд, на ин ки дар анҷумансозиву тафриқандозӣ.

Н. Қудратов,

сархатиби масҷиди ҷомеи Марказии ноҳияи Панҷ:

Бознашр аз сомонаи Кумитаи оид ба корҳои дин, танзими анъана ва ҷашну маросимҳои миллии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон (http://din.tj/?q=node/691).